Trudne powroty... Las Rudki

Jakoś ciężko mi idzie pisanie bloga. Systematyczność kuleje - charakter dość chaotyczny. Od pewnego czasu szlajam się z kolegą po różnych miejscówkach. Robimy zdjęcia. Ot takie bez nadęcia. Fajne wypady, miło spędzony czas i przy okazji nasze hobby, czyli fotografia. Jednym z moich ulubionych miejsc fotograficznych jest Las Rudki. Las ten znajduje się częściowo na terenie Lublina, a częściowo w sąsiadującej gminie Konopnica, a dokładnie miejscowości Krężnica Jara. Od ponad 20 lat jeżdżę tam. Początkowo kompletnie niefotograficznie, ot mieliśmy zajęcia terenowe z naszymi studentami w tym właśnie lesie. Jednak dzięki temu poznałem ten las bardzo dobrze i nie mogłem się nadziwić, że na tak niewielkim terenie znajduje się tyle różnych środowisk. Jest i typowy las sosnowy, i tereny dzikie z przepływającym przez las strumieniem, i ciekawe pagórki z sadzawkami pomiędzy nimi i wreszcie wielkie bagnisko u ujścia rzeki Krężniczanki do Bystrzycy. Jak widzicie, teren to niezwykle różnorodny i piękny. Na dokładkę w samej Krężnicy znajduje się piękny, malowniczo położony kościółek. Lubię tam jeździć na spacery i na fotografowanie. Tak więc na początku stycznia, korzystając z 2 tej zimy opadów śniegu, ponownie się tam udałem. A efekty widać na zdjęciach:

Ach Biesy moje kochane....

 Z lekkim ;) opóźnieniem, ale w końcu ponownie mogłem pojechać w moje ukochane góry. Piękne połoniny, cudowne lasy, zamglone doliny i wspaniali ludzie. Dopiero od 6 lat jeżdżę w Bieszczady. Można powiedzieć, ze to krótki czas. Jednak miłość do tych gór zrodziła się już wcześniej, a pierwsza w nie wyprawa, pozostawiła część mojego serca w tym "ogonku" Polski. Był to nagły wypad, tylko na 1 noc i wymyślony z dnia na dzień. Na miejscu były roztopy, woda płynęła z gór potokami, a na połoninach zlodzony śnieg był tylko cienką skorupą nad płynącą rzeką. Dobrze, że pojechałem z bieszczadnikiem  Adasiem, bo utknąłbym na połoninie z jedną nogą po pachwinę w dziurze w śniegu, który się pode mną zapadł. Do tego rozwaliłem 8-letnie już wtedy buty f7pro i połamałem statyw do aparatu. No i właśnie, zakochałem się....

Bieszczady najbardziej lubię zimą. Te niby "łatwe" góry latem, zamieniają się w naprawdę ciężkie do przebycia tereny. Mało jest wtedy turystów w samym Parku Narodowym, a to dzięki kompletnemu brakowi stoków narciarskich i innych jarmarcznych turystycznych atrakcji. Jedziesz zimą i wiesz, że spotkasz jedynie podobnych sobie ludzi, kochających to miejsce jak żadne inne na ziemi. 

Jednak tego roku pojechałem latem. Byłem ciekaw jak wyglądają te "moje" góry w tę porę roku. No i nie zawiodłem się. Było pięknie. Trafiłem na cudowną pogodę (poza jednym lekko deszczowym dniem) i wraz z koleżanką przeszliśmy po górach 110 km w 5 dni. Zaczęliśmy od mocnego akcentu, czyli start około 15.00 z Mucznego na Bukowe Berdo, następnie na Tarnicę i z powrotem do Mucznego. Późne wejście jak na połówkę sierpnia, dzięki czemu nie spotkaliśmy na swojej drodze prawie nikogo, a powrót mieliśmy już częściowo po zmierzchu jako ostatni turyści na szlaku. Widoki piękne, a na koniec idący od lewej, jak zasłona, kożuch burzowych chmur z widocznymi rozbłyskami błyskawic. 

Hops do lasu - kolory jesieni

 Jesień jest dla fotografa porą polowania na ciepłe kolory. Liście na drzewach żółkną, robią się pomarańczowe, nawet czerwone, do tego trochę słońca i resztka zieleni. Przepis gotowy na piękne, klimatyczne zdjęcia. Mamy w Lublinie nieduży, ale piękny las, który nazywamy Starym Gajem. Lubię tam chodzić na spacery, a także biegać. Nigdy mi się chyba nie znudzi. Teren, na którym się znajduje jest bardzo urozmaicony pod względem topografii i rodzajów lasu. Mamy wąwozy, spora ilość pagórków (Rezerwat Stasin), las iglasty (Ciemna Knieja), ale w większości jest to las liściasty. Jesienią wygląda pięknie. Masa kolorów, liście, dużo gatunków grzybów, także ptaki i sarny. I to wszystko na wyciągnięcie ręki. Nie dziwne, że sporo osób wybiera to miejsce na spacery, nordic, bieganie czy jazdę rowerem. Polecam :)